Column Riekelien

Riekelien is een jonge vrouw met brandwonden. Regelmatig gunt ze ons een kijkje in haar leven. Want alledaagse dingen zijn voor iemand met brandwonden niet zo vanzelfsprekend als ze lijken...

Huidtherapie

Huidtherapie is in. Via de Brandwonden Stichting en de Vereniging van Mensen met Brandwonden wordt er steeds meer verwezen naar dit ‘nieuwe' medium in littekenland. Zoals altijd ben ik in het begin ‘tegen' nieuwe en hippe dingen. Meestal duurt het zo'n 2, 3 jaar voor ik me waag aan laarzen over je spijkerbroek in plaats van eronder en Birkenstocks, maar dit keer kwam ik per toeval vrij snel in contact met een huidtherapeute uit de buurt. Ik stond er wat sceptisch tegenover, want gezien mijn huid-, litteken- en behandelverleden vroeg ik me af wat zij nog zou kunnen toevoegen wat ik zelf niet al wist? Maar onder het genot van een drankje heeft ze me zodanig overtuigd dat ik besloot ik me eens aan een informatiegesprekje te wagen.

In het gesprek kwamen toch nieuwe behandelmethodes naar voren, zoals littekenmassage en blendingtherapie, maar ook de gebruikelijke vragen zoals " Mag ik het eens zien?" en "Mag ik foto's maken voor een bepaald doeleinde?" "Natuurlijk mag dat" antwoordde ik en daar stond ik weer: alles bloot, mezelf te geven voor de wetenschap. Mijn klachten (vooral de aanhoudende, snijdende pijn in de littekens op mijn bovenbenen) zouden volgens haar goed kunnen komen omdat de opper- en lederhuid tegen elkaar aan geplakt zitten, waardoor goede huid en weefsel geen ruimte krijgen. Prompt pakt ze een stukje huid en schreeuw ik het uit. Ja hoor, je hebt hem, mijn pijnprikkel. De pijnprikkel die al sinds mijn 18e aan niemand uit te leggen is, die met elke chirurgische ingreep in de laatste 7 jaar niet verholpen is en die nu dus in één keer wordt gevonden. Chapeau!

Gevolg is wel dat ik nu twee keer in de week op de pijnbank lig onder de noemer littekenmassage. De huid moet los komen door middel van massage en kleine stukjes tape, die op het litteken worden geplakt. Echte resultaten zie en/of voel ik nog niet behalve dat de snijdende pijn erger is geworden en de littekens vaker gevoelig zijn (vooral na een behandeling), maar dit komt omdat de huid nu ineens aan het werk moet en eigenlijk een aantal jaar heeft stil gestaan.

Ik heb er een goed gevoel over en heb (opnieuw) hoop op een goede afloop!

LINDA.

Iedere maand kijk ik uit naar het vrouwenmagazine LINDA. waar ik een abonnement op heb. Een leuk blad, vol ironische columns, veel te dure kleren en ook serieuze verhalen. De LINDA. brengt de vrouwelijkheid in mij naar boven. Het laat mij dromen van glamour op de nuchtere, Hollandse manier. Op de cover van de LINDA. staat deze maand natuurlijk de beeldschone Linda de Mol, dit keer met getekende streepjes op haar gezicht. Daaronder de kop ‘Wij zijn definitief om: De grote beurt'.

Een onbehaaglijk gevoel bekruipt mij direct... Toch niet weer een blad vol tips hoe we de perfecte beauty worden? Ik begin vol goede moed te lezen, maar mijn onbehaaglijke gevoel blijkt juist. Mijn geweldige en langverwachte LINDA. staat vol met mooie mensen. Mensen die het normaal vinden hun handen voor 1.500 euro op te laten vullen of die ene ‘love handle' dood laten vriezen omdat ‘ dat ene rolletje me tenslotte een beetje dwars zit'. Stiekem word ik al een beetje nijdig, op de kortzichtige mens, maar ook op mijzelf. Ga ik me nu weer druk maken dat de maatschappij voor een perfect lichaamsbeeld gaat en ik dat nu eenmaal niet heb? Waarom?

Maar dan, net als je denkt ‘deze LINDA. laat ik een maandje liggen', is daar wat mijn LINDA. mijn LINDA. maakt! Vol verbazing en trots zie ik ze staan. Zes vrouwelijke collega-overlevers, mijn heldinnen die recht, met hun gelaats- en lichaamsverbranding, in de camera kijken. Mijn onbehaaglijke gevoel verandert direct in trots. Trots op deze meiden, maar ook trots op de LINDA., de redactie en stiekem een beetje ook op Linda de Mol. Dit blad maakt geen onderscheid. Geen onderscheid tussen zij die 1.500 euro voor het opvullen van hun handen over hebben en zij die minstens 1.500 tranen nodig hebben om zichzelf en de maatschappij aan te kunnen...

Proud to be a survivor,
Proud to be a real beauty...

Pijn

De lente is begonnen! De vogeltjes fluiten, het zonnetje schijnt, iedereen is vrolijk en de temperatuur komt weer boven de 10˚C. Maar deze seizoensverandering brengt voor mij ook een nadeel met zich mee.

Naarmate ik ouder word (en let wel, ik ben pas 24 jaar) heb ik steeds meer pijn aan mijn brandwondenlittekens. Meestal betreft dit de littekens op mijn bovenbenen, maar vandaag vooral het litteken op mijn borst. Een sterk aanhoudende, zeurende en stekende pijn. Omdat de huid op mijn borst zeer dun is en hierdoor dicht op mijn botten zit, is dit extra pijnlijk. Ook de herinnering aan de pijn van de ontsteking na een laserbehandeling, waardoor ik 3 weken met een open wond heb gelopen (die al na 4 dagen dicht had moeten zijn) is niet bevorderlijk voor mijn humeur.

Deze pijn brengt ook een neerslachtig gevoel van teleurstelling bij mij teweeg. Het gevoel dat er wéér iets is met je littekens, terwijl je zo goed mogelijk door het leven probeert te gaan zonder aan ‘die dingen' te denken. Bij mij is dan tevens het gevolg dat ik onzeker word en nog meer word geconfronteerd met mijn littekens. Ik haat ‘ze' nog meer, vraag aan mijn vriend of hij ‘ze' alsjeblieft weg wilt snijden en de eindconclusie is dat ik lelijk ben en niets waard ben. Gezellig...

Ondanks deze negatieve inbreng ga ik zeker genieten van de lente. De lente is voor mij zon, warmte, vrolijkheid, eindelijk weer een wijntje op het terras en voetballen zonder maillot (wat ook ‘hun' schuld is). En daarmee is de bal weer terug bij waar die begon en waar het eigenlijk allemaal om draait:
Leef met je familie, leef met je vrienden, leef met je opleiding, je werk, je sport maar leef vooral met je littekens...

Geniet van de lente!

Walk on

Ik heb het weer... Dat ontzettende gevoel van niets waard zijn en niet gewenst zijn. Mijn vriend vroeg me net of er iets is, want ik ben zo stil. Ik antwoordde dat er niets was. Want tja, als ik zeg dat ik me waardeloos voel of als ik ga huilen zegt hij toch dat dat niet hoeft. En dat hij het niet begrijpt, want "We hebben toch een leuke dag gehad?" Hij heeft gelijk, ik begrijp het zelf ook niet. Dat is het vervelende.

Vanmorgen keek ik naar een programma waarin een meisje een borstvergroting kreeg. Ze was daarover erg emotioneel en zei: "Een ander kan mij mooi of lelijk vinden, maar ik moet met mezelf nog jaren verder." Met deze opmerking werd mijn ‘brandwondenleven' in één keer samengevat. Daar draait alles om!

Een ander kan zeggen wat hij wil, maar dat doet er eigenlijk niet toe. Wat ertoe doet, is wat ik vind. Op dit moment vind ik mijzelf lelijk en zou ik willen dat ik nooit brandwonden had gehad. Op een ander moment maken diezelfde brandwonden mij weer sterk en zelfverzekerd. "Kijk, hier ben ik! En als het je niet zint, dan kijk je maar de andere kant op!" Maar waarom heb ik dit laatste gevoel niet altijd? Waarom is het altijd Up en Down, alles of niets, lelijk of mooi? Kan iemand mij dat vertellen?! Ermee leren leven heet dit... Maar hoe kan ik leven met een verminkt lichaam, dat steeds meer pijn gaat doen, dat straks uitgezakt en oud is, maar met nog steeds dezelfde plekken?

"Walk on,
Through the wind
Walk on
Through the rain
Walk on, Walk on"

Zwemmen 

Het water glijdt langs me. Ik voel elke spier in mijn lijf, maar ook de rust in mijn hoofd en het water in mijn oor. Geen tempo is gelijk. Zo heb je de langzame zwemmers of zij die ingespannen de borstcrawl doen, maar het eigenlijk niet kunnen...

Gezellig, een avondje zwemmen. Voor de meeste mensen betekent het alleen een lichamelijke inspanning. Voor mij ook een geestelijke. Ben ik de enige die kampt met de angst voor kijkende mensen? Vast niet.

Volgens de andere badgasten ben ik anders. Ik ben diegene waar iedereen naar mág kijken. Maar heb ik daar zin in? Nee nooit. Ik worstel met dingen waar anderen niet bij stilstaan. Liever niet uitkleden in een hokje, liever niet stuntelen met je handdoek bij de kluisjes en wordt er vandaag gedoucht of niet?

En dan die hel van het lopen naar het juiste bad, waar je eigenlijk je handdoek niet mee naartoe mag nemen. Maar ik doe het toch. Eenmaal aangekomen vraag je je af waarom je dit ook alweer doet, want de andere mensen zijn helemaal niet aan het zwemmen. Ze staan in het ondiepe gedeelte de omgeving in zich op te nemen of bespreken de laatste roddels en ergernissen. ‘Volgende keer gaan we naar een ander zwembad, want hier is het bubbelbad stuk!'

Het laatste stukje, handdoek af, here I am, trappetje af en... aaah! Wat is het water koud! Maar dan toch die rust, toch dat glijden door het water en je spieren die aangeven dat ze dit helemaal niet gewend zijn. Heerlijk, slag na slag, lekker onder water en niemand die iets ziet...